23-10-2006: De eerste dagen in Cairo

Aankomst:
Na een vlotte vlucht met KLM lagen we rond vier uur 's ochtends in bed. Ondanks dat we eerst hadden voorgenomen de eerste dag relaxe aan te doen, konden we de verleiding van Cairo niet weerstaan. Deze vieze stad heeft een aantal mooie dingetjes om te gaan bezichtigen; zoals het Egyptisch Museum, de Citadel en koptische wijk.

Egyptisch museum
Met maar 3 uurtjes slaap stonden we dan rond negenen bij het Egyptish Museum, met zo'n honderden toeristen er bij. Sommigen hadden echt niet door dat ze in een conservatief Islamitische land vertoefden. Korte broekjes, rokjes, doorschijnende topjes bloot bloot bloot. Och ja dan hebben de Egyptische mannen ook weer hun dag ;)
In het E. museum is zo veel schoons van het oude Egypte te zien, dat we eerst naar de etage van Toetanchamon zijn gegaan. Ongelooflijk wat mooi en ingenieus. Al dat bladgoud, inleg glas mozaiek, de grafkamers en de schatten. Echt een aanrader om te gaan zien. De rest van het museum biedt heel veel doodskisten in steen, hout en marmer, zelfs een aantal mummies, sierraden en grote beelden van voor de piramides.

De citadel:
Eeuwen lang de woning van grote heersers, met onder andere de moskee Mohammed Ali (niet de boxer). Deze moskee vertoont een groot symbool voor de Islamitische architectuur. De vrouwen die te bloot waren kregen een groene grote doek, waardoor ze net groene pinguins leken. Ja zelfs de vrouwen mochten hier in de moskee. Het grootste gedeelte van Egypte bestaat uit Soeniten, die hun moskees vrij makkelijk toegankelijk stellen. Het interieur vonden wij vrij sober. Het uitzicht op Cairo was hier geweldig.

de Koptische wijk :
Onze gids was van half Italiaanse afkomst. Een kleine gemeenschap is van de Koptische (christelijke) kerk, waaronder ook zij. Zij stelde voor om naar deze Koptische wijk te gaan, i.p.v. de toeristische bazar. Helaas werd dit een kort bezoekje, onder andere door de Ramadan maar het belangrijkste was dat de minister van Archeologie op bezoek kwam. Alles moet dan wijken! Zo zijn we wel naar de hangende kerk gegaan. De kerk is gebouwd op de gewelven van een oud Romeins fort. Mooi om te zien.

's Avonds heel vroeg het bed in gegaan. De wekker zou al weer om 7 uur afgaan voor onze trip naar de Piramides van Gizeh...


23-10-2006: De torentjes van Gizeh

Het weer is hier trouwens erg lekker; een aangename temperatuur met een lekker briesje. Niet te heet dus.

De piramide van Cheops (de grootste van de drie) & Chefren (middelste):
Aan de rand Cairo liggen gelijk de drie beroemste piramides van Egypte. De stad wordt er zelfs nu omheen gebouwd, zonde. Als je onderweg de eerste Toblerone punten boven de huizen ziet, maakt dat echt een indruk. Machtig. Zien we ze eindelijk in het echt.
Bij de p. van Cheops zijn we via de grote galerij naar de koningskamer geklommen. Bedenk hierbij dat de gang bestaat uit 35 meter lang met afmetingen van 1m x 1m. Door het stijgen in de piramide is het ook heel benauwd. De klim is absoluut de moeite waar, want je staat dan immers in de koningskamer van de grootste piramide. Super.
Oorspronkelijk was ook deze piramide glad aan de buitenkant, maar dit werd gebruikt voor het bouwen van bijvoorbeeld de Moskee van Mohammed Ali. Gewoon een grote steengroeve.
Om de piramide wordt je enorm belaagd door de kameelrijders. Eerst een foto van hun, dan foto van jou, dan bij hun kameel en voor je weet zit op een kameel met een halve portemonnee lichter. Wij zijn hier natuurlijk niet ingestonken. "Almachtig wat prachtig," was hun favoriete yell.
De piramide van Chefren deed ons denken aan de afbeelding van de Tobleronereep ;)

De Sfinx:
Bij de Sfinx was het al een stuk drukker, waarschijnlijk ivm de Ramadan. De boel sluit dan al om drie uur. Om de Sfinx heen stonden allerlei stellages en gebouwen, wat jammer van de ruimte is. Ook leek hij kleiner dan we dachten, zo zie je maar wat foto's kunnen doen met ons oog.

Saqqara met de piramide van Djoser:
Na een heerlijke lunch onder palmbomen, zijn we naar Saqqara gegaan. Dit is het gebied waar de oudste piramide staat. Dit is nog geen punt vorm, zoals lateren, maar op elkaar gestapelde mastaba's. Dit zijn platte toelopende blokken. Dit gaf een kentering in de wereldarchitectuur. Voorheen werd er op de onderaardse graven 1 mastaba gebouwd, Djoser wilde er zes op elkaar. De geboorte van de piramide.
Toen we daar stonden zagen we in de verte al weer de volgende piramides staan, zo'n 20 km verderop. Dit gebied blijkt dus 1 groot kerkhof te zijn. Sinds kort zijn ze allerlei opgravingen aan het doen, waar ze vele schatten en mummies vinden. Goud goud goud.

Morgen gaan we de woestijn in om de oases te verkennen. Twee nachten van de vier zullen we in de buitenlucht slapen bij de Bedoeinen. Spannend...


31-10-2006: De Westlijke woestijn en Aswan

Tja, het heeft even geduurd sinds ons laatste verhaal. Dit is wegens een hele vervelende bacterie. Daarover later meer.

Cairo
Het lijkt voor ons nu al weer heel lang geleden, maar toch nog ff dit. De laatste avond hebben we in de bazaar bij het restaurant Naqib Marfoes gegeten. En dat was heerlijk, maar gelijk ook alleen toegankelijk voor de rijkere mensen.
In de bazaar loop je je al snel verloren. Zodra de bestrating op houdt, er alleen maar stof op de grond ligt en je steeds meer dicht gesluierde vrouwen ziet... betekent het dat je niet meer in het toeristen gedeelte zit. Niet echt vervelend, maar wel je niet meer weet waar je bent.

De eerste woestijndag
Bij vertrek uit Cairo hebben ons nog op een lokale markt voorzien van bananen en sinaasappelen...mmm.
Oase. Bij dit woord denk je meestal aan het romantische beeld van een paar palmbomen, groen en water in de woestijn. Misschien nog wat mooie Bedoeinen tenten en wat kamelen er bij. Koester vooral deze illusie :) De werkelijkheid werkt namelijk desillusionerend. De oases zijn wel groen, maar staan vol met lelijke betonnen niet afgemaakte muurtjes en huisjes. Heel viezig allemaal en stoffig, dat laatste is nogal logisch met dat zand. De mensen zijn er heel er warm, arm en gelovig. Families blijven bij elkaar wonen en trouwen onder elkaar. Lemen huizen worden er niet meer gebouwd, omdat die te veel onderhoud behoeven. Trouwens men bouwt de huizen bewust niet af, omdat men dan geen belasting hoef te betalen.
De Westelijke woestijn, ook wel de Libische woestijn, is een onderdeel van de Sahara. Tot zo'n 7000 v. Chr. was dit een bloeirijke savane, waardoor je nu overal fosielen kunt vinden.
Onderweg naar de eerste oase, Bahariyya, zagen we verscheidene woestijnlandschappen aan ons voorbijtrekken. Erg mooi. Ondertussen zijn we een aantal keren gestopt om miljoenenjaren oude versteend hout, bergkristal, fosielen en andere mooie dingen te verzamelen. En natuurlijk om te genieten van de mooie uitzichten.
Bij aankomst in Bahariyya zijn we naar de Engelse berg gegaan om te genieten van de zonsondergang. Het hotel was erg eenvoudig, douchen alleen met koud water en het eten was heerlijk. Al eet Audrey voornamelijk nu vegetarisch.
Voor het eten zijn we nog het dorp ingeweest om inkopen te doen voor de volgende dag. In het dorpje van 30.000 man groot, merk je hoe armoedig ze er zijn. De lokale supermarkt bestaat uit een ruimte van 2 x 2 m en een koelbox als balie. Kinderen zijn verzot op pennen van anderen. Ze hebben er genoeg daar, maar leuk om juist die van een ander te hebben. Audrey heeft bij de coffeeshop de kindjes daar getekend. De eerste was heel verlegen, maar ook wel weer heel nieuwsgierig. Heel trots ging hij de tekening van hemzelf aan iedereen in de omgeving laten zien. Z'n pa (de eigenaar) vond het geweldig en zette de jongste telg op de stoel. Die was helemaal blij met z'n tekening. De oudste wilde niet. We hebben hun wat tekenpapier en potloden achtergelaten in de hoop dat ze ook wat gaan tekenen. Erg leuk om mee te maken.

Tweede dag: Oase Farafra
In plaats van de kameelsafari hebben we de jeepsafari door de zandduinen gedaan. Helemaal geweldig, vooral het uitzicht over de woestijn op een hoger punt. De woestijn heeft echt zo veel gezichten.
Na de lunch vertrokken we richting de witte woestijn bij de Farafra oase. Om de witte te bereiken, moesten we eerst door de zwarte. Ja echt :) De zwarte woestijn bestaat uit gruis van zwart gesteente. Dat was al bijzonder, maar toen kwam de witte om de hoek... wauw wat gaaf. De witte woestijn bestaat uit kalkafzetting. Zo zie je overal heuvels in de vorm van paddestoelen. Bij zonsondergang gaf dit een super mooi gezicht.
In de witte woestijn hebben we in de buitenlucht bij de Bedoeinen overnacht. Deze waren hier niet in de traditionele kledij, maar gewoon in spijkerbroek. He jammer, want het oog wil toch ook wat voor de sfeer. Het eten was lekker, al is het Audrey die nacht niet goed bevallen. De vloek van de farao (diaree) is toen over haar gevallen. 's nachts zie je dan waar iedereen naar de wc is geweest, overal hoopjes wc papier langs de rotsen. En dan op zoek naar een eigen plekje om te markeren. Hoe zo witte woestijn. ;)
De sterrenhemel was die nacht perfect. Zo mooi, dat je het melkwegstelsel zo goed kon zien vanuit je eigen slaapzak. Als dat toch niet romantisch is.

Derde dag: Dakhla oase
Wegens darmische omstandigheden volgt dit verhaal later.


04-11-2006: De westelijke woestijn - deel 2

Derde dag: Dakhla oase
Nu in betere omstandigheden.

Die derde ochtend in de woestijn hebben tijdens het opkomen van de zon samen de zonnegroet gedaan. We, zijn Gradus, Saskia en Catharina. Heel mooi om zo de dag te beginnen. Raymond lag nog helemaal in coma... als enige. Helaas was Audrey toch nog wat misselijk van de diarree.
Die dag hebben de witte paddestoelen nogmaals bezocht om onze reis verder voort te zetten richting een warme bron en vervolgens de Farafra oase. In deze oase zet een kunstenaar zich in voor het behoud van de traditionele leembouw. Hij heeft daar zelf een fantastisch lemen huis gebouwd in de stijl van Salvador Dali. Erg bijzonder zo midden in het achterland van Egypte. En dit keer niet met de traditionele toeristen kitschzooi.
Nog vlak voor onze eindstop van die dag The Bedouine Camp in de Dakhla oase zijn we rondgeleid door een lemen dorp. Er wonen geen mensen meer. Vlechthandwerk kom je veel in deze regio tegen. De mandjes worden namelijk gebruikt als lunchbox door de landbewerkers. The Bedouine Camp was erg sfeervol en lag op een mooie locatie.


De vierde dag: de Al-Karga-oase
Na een heerlijke nacht hebben we goed uitgerust de jeepsafari naar de goudgele zandduinen gedaan. Echt geweldig mooi. Je waant je er echt verloren. Vol gezichtsbedrog t.a.v. afstand inschatten. Super!
Die middag hadden we 300 km te rijden. Dit bedoeinenkamp was sfeervol aangekleed, met houten gevlochten bedjes. Het eten was echter minder. We zijn die nacht beiden aan de diarree geraakt.

De vijfde dag: rit naar Aswan
Vandaag stond ons een hele lange rit te wachten. Namelijk eerst naar Luxor, om daar met de konvooi naar Aswan te rijden. We voelden ons beiden heel erg beroerd en dat werd er niet beter op.


04-11-2006: Aswan: zo veel schoons te bewonderen

Eerste dag in Aswan
Bij aankomst is Audrey doodziek (koorts, rillen, pijn, krampen, diarree, migraine) gelijk het bed in gedoken. Raymond voelde zich beroerd, maar is 's avonds toch nog met anderen uit de groep wat wezen eten.

Tweede dag
Allebei beroerder. Toch 's avonds voorzichtig een soepje wezen eten. De rest van de groep ging die dag gezellig op excursie.

Derde dag
Aangezien het beroerd zijn niet ophield, zijn we toch maar andere medicijnen bij de lokale apotheek gaan halen. Helaas betekende dit niet dat we ons beter gingen voelen. De krampen werden heviger. Die dag en nacht waren een hel voor ons allebei. We bivakeerden in bed en bij het toilet. Het werd er niet beter op, overgeven, diarree, misselijk, krampen, bloed in de ontlasting etc. Daarom hebben we de ochtend van de vierde dag in Aswan een arts laten komen. Helaas hebben de excursie naar Abu Simbel en de Aswan dam moeten missen. Die dagen kon ons dat niet deren, want we wilden gewoon naar huis. We hadden het echt gehad.

Vierde dag
De dokter was echt heel goed. We werden erg grondig onderzocht, waaruit bleek dat we ieder een andere heftige bacterie te pakken hadden. Zo viel o.a. het woord dysenterie. Raymond moest buiten de 4 pillen in 1 keer ook nog tich andere pillen slikken. Audrey werd ook aan de antibiotica gezet. Die dag gingen we ons heel langzaam ietsie beter voelen, d.w.z. dat we niet ieder half uur naar het toilet moesten. Voorzichtig eten en heel traag lopen. De felukkatoch hebben we hierdoor ook gemist, maar dat gaf ons een extra dagje om aan te sterken. Dag later zijn we met een prive taxe in konvooi richting Kom Ombo gereden. Hier zouden we de groep treffen.


04-11-2006: Luxor in het kort

Tempel van Edfu
Dit was ons eerste uitstapje weer sinds dagen ziek zijn. De tempel in Edfu was erg mooi.

High Tea in Winterpalace
Aangezien een groepslid (Catharina) vandaag jarig was, zijn we met zijn vijfen High Tea gaan doen in Winter Palace te Luxor. Dit hotel (vijf sterren) doet je heel erg denken aan de oude films. Wat een pracht en praal. We voelden ons erg underdressed, maar ja wat geeft het :) Het personeel was erg onvriendelijk. De tuin was ook heel erg mooi. Heerlijk deze afwisseling van al het stoffige en armoedige naar deze luxe.

Excursiedag Westbank van Luxor
Inmiddels redelijk goed aangesterkt zijn we die dag begonnen met een bezoek aan de Vallei der Koningen. Deze is bekend van het graf van Toetanchamon. Allerlei graftombes dus. We hebben er drie bezocht, waar de herierogliefen nog erg goed in takt waren.
De oude Egyptenaren begroeven hun doden aan de westkant, omdat men geloofde dat daar de onderwereld begon. Dit was positief voor hun. Vandaar dus aan de westbank van Luxor.
Vervolgens hebben we de Tempel van Hatsjepoet bezocht. Het bekende grote bouwwerk in de berg uitgehouwen. Dit was van de vrouwelijke Farao Hatsjepoet. Zij deed er alles aan om zich zo mannelijk mogelijk te maken, met vals baard e.d. Zo kreeg ze meer macht, dan als vrouw. Alle mannen die haar een aanzoek deden, werden dan ook gelijk een koppie kleiner gemaakt. Anders zou het bewijzen dat ze een vrouw zou zijn. Nu konden de priesters het verhaal ook blijven verkondigen.
Tenslotte zijn we naar de Tempel van Medinat Habu gegaan. Deze was erg indrukwekkend, omdat de kleuren van de herieogliefen nog erg goed in takt waren. Ze waren ook talrijk aanwezig. Dit was de dodentempel van Ramses III. Helemaal mooi was dat daar maar weinig toeristen naar toekwamen. Dus erg rustig om van te genieten en te fotograferen.

Karnak: tempel van Amon
Omdat we ons toch niet helemaal toppie voelden, zijn we op eigen tempo naar de tempel van Amon te Karnak gegaan. Karnak is een wijk in Luxor. Dit inmense complex heeft ons een paar uurtjes bezig gehouden. Tegen lunchtijd verdwenen alle dagjes toeristen uit Hurghada en dat betekent ook weer rustig genieten en fotograferen.
We liepen de uitgang uit en werden plotseling aangehouden door onze reisleider Peter. Hij was ons aan het zoeken. Het veer was een dag vervroegd door de overheid. Dat betekende koffers pakken en aan het einde van de middag vertrek in konvooi naar Hurghada. Dit konvooi was toch wel ff iets anders, dan wat we gewend waren. Honderden touringcar bussen met Russen, Russen, Engelsen e.d. Ze (de grote bussen) gingen allemaal elkaar inhalen met meer dan 110 km per uur. Echte waanzin. We zouden ons veel veiliger voelen als we met ons busje alleen zouden reizen. Zo'n konvooi biedt helemaal geen veiligheid t.a.v. verkeer als ook het terrorisme. Een lachertje dus.
De volgende dag vertrokken we met de veer naar Dahab.


08-11-2006: Dahab aan de Rode Zee

Dahab, the place om te onthaasten
Raymond had zich erg verheugd op dit plaatsje. Hier kon hij namelijk het koraal van de Rode Zee gaan vergelijken met het koraal van de Great Barier Reef in Australie. Door de vervroegde veeroversteek zaten we 1 dag langer in dit knusse plaatsje.

Wat hebben we hier de afgelopen 4,5 dag gedaan?
Uitslapen, relaxed ontbijten, wat snorkelen, wat zonnen, wat lezen, eten en drinken, weer snorkelen, relaxen, douchen en dan al weeeeeer eten en onze favoriete ice coffee met vanille ijs drinken/eten. Zucht wat een inspanning. Je wordt er gewoon moe van.... NOT We hadden alleen een beetje slecht weer; wat sluier wolken en maar 25 graden brrrrr ;)

Dahab is een echt backpackers annex duikers stadje. D.w.z. super knus, kleinschalig en relaxed. We voelen ons hier helemaal onthaast en thuis. De mensen, vooral de Bedouinen uit de Sinai, zijn ook erg vriendelijk. Zelfs lekker direct en betrouwbaar. Daar staan ze schijnbaar bekend om. Deze plek is echt het tegenovergestelde van het massa toeristische Hurghada!

Vandaag hebben de mooiste koraalrif hier bezichtigd. Namelijk de Blue Hole. Dit gat is 110 m diep en daaromheen heb je schitterend kleurrijk koraal. Een heleboel mooie vissen gezien. Ook de ooms en tantes van Nemo gezien en allerlei verscheidene papagaaivissen en... en... en... Zelfs Audrey heeft de smaak van het snorkelen te pakken gekregen, want ze is alle keren gewoon mee wezen snorkelen.

Helaas gaan we morgen op weg naar Cairo. Daar hebben we nog 1 dag en vertrekken we die nacht naar A'dam. Jammer dat deze laatste excursie door moet gaan.
Over een paar dagen schrijven we onze algemene bevindingen van Egypte en haar gebruiken en mensen. Dus kijk over een paar dagen nog een laatste keer :)

Salam
Raymond en Audrey


26-11-2006: Laatste belevingen

Rit door de SinaÔ Woestijn
De voorlaatste dag in Egypte hadden we een lange rit voor de boeg naar CaÔro via de SinaÔ woestijn. Het eerste stuk (zoín 200 km) reden we noordwaarts langs de kust. Het bizarre is dat je dan steeds dichter bij het land aan de overkant van de Rode Zee komt, namelijk Saudi ArabiŽ. Dat ligt dan op 20 km afstand. Zelfs op het meest Noordelijkste puntje (Tahab) zit je aan de buurlanden JordaniŽ en IsraŽl. Bizar vinden wij dit, omdat het Ďrommelení van het Midden-Oosten zo dicht bij is en toch merk je er weinig van. Alleen langs deze mooie rode bergachtige kust. Hotels en resorts liggen er verwaarloosd en verlaten bij. Immers komen de toeristen uit JordaniŽ, Saudi ArabiŽ en IsraŽl er niet meer sinds Ö
Bij Tahab in het Noorden zijn we landinwaarts getrokken om via het Suez kanaal naar CaÔro te rijden. Zodra je de rode kalkformaties achter je laat, is het uitzicht vanuit het busje wederom een desolaat woestijnlandschap.
Voor je echt CaÔro inrijdt moet je eerst langs de kilometers lange wapenfabrieken. Natuurlijk ten strengste verboden te fotograferen en filmen. Maar ja wat valt er te zien? Juist alleen maar een hele lange stenen muur met af en toe een militair mannetje in een betonnen hokje op een paal. Natuurlijk kijken ze allemaal even nors en hebben ze een heel groot geweer in hun handen. Rond zessen in de avond waren we er. Vreemd dat je ze moe kunt zijn van alleen maar zitten in een busje?


Laatste dag: CaÔro
Deze dag hebben we lekker gelanterfant door de stad. Lekker lopen door allerlei kleine steegjes en straten. Tussen de lokalen waar geen toeristen te bekennen waren. Bijzonder dat je elkaar dan loopt te bekijken. Vrouwen en jonge meiden zaten giechelend aan Audreyís haar en wilden haar ogen zien. Ook moest ze natuurlijk met haar op de foto. Ja ja ze zijn bijna allemaal voorzien van de laatste mobieltjes. Op den duur werden we deze drukte en aandacht zat. Op aanraden van Audreyís collega zijn we naar het poppentheater gelopen. Helaas was deze dicht, omdat het vrijdag was. Vrijdag is voor de Islam als de zondag voor de Christenen. Na nog wat inkopen te hebben gedaan, hebben we ons nog eens laten verbazen over de chaos en lawaai van CaÔro. Om dit vast te leggen hebben we midden op een kruispunt een filmpje gemaakt.

Algemeen
* stoplichten kennen ze. Maar waarom hebben ze toch iedere keer weer een andere kleur? Dan weer groen en dan weer rood. Ze rijden dus gewoon altijd door. Meestal gaat dat goed.
* ís Avonds rijden ze zonder licht. Och dat is toch niet nodig. Eťn keer kwamen er slippende en piepende banden op ons af en toen we omkeken ging er ook nog een motorrijder onderuit. Het verkeer gaat gewoon door.
* Toeteren, mogen ze sinds een aantal jaar niet meer. Maar ja regels zijn er om niet op te volgen. Toet toet toetÖ
* Rotzooi opruimen. Doen ze niet. Alles wordt op de grond gegooid. Fijn in zoín stoffig land waar het niet regent en warm is.
* Eten wordt dus ook gewoon langs de straat vanaf voethoogte verkocht.

De inwoners
De Egyptenaren en NubiŽrs zijn aardige mensen. Tuurlijk, handelaren trekken continu je aandacht. De mate verschilt per regio. Verder zijn ze erg behulpzaam en sociaal. Armen en gehandicapten krijgen dagelijks aalmoezen van hun landgenoten. Dit is ook 1 van de 5 regels uit de Koran. Sjageraars buiten dit principe uit. Maar de handelaren zijn echt niet arm, die verdienen goed. Daarom is er als tip, geef aan die vrouwen die aan de straat pakjes zakdoekjes en of tissues verkopen. Dan doe je iets concreets voor een goed doel. Zodra na de vrijdagdienst de moskeegangers naar buiten komen, krijgen ze overal gratis voedsel aangereikt. Als gebaar van respect en socialiteit.
Verder is ons opgevallen dat men heel direct en open is in het tonen van gevoelens. En dan bedoelen we niet de jammerende vrouwen zoals op tv, maar oprechte positieve emoties. Heel bijzonder deze indrukken.

Als vrouwÖ
Audrey zag er als moderne vrouw best tegen op om naar dit land te gaan, dat bekend staat als streng islamitisch. Toch viel het haar erg mee. Natuurlijk respecteerde ze de manier van kleding, door zich Ďbedektí te kleden. Nee geen hoofddoek, maar bedekte armen en onderbenen. Audrey werd met respect behandeld, ook omdat je als toerist hun bron van inkomsten bent. Dus hoe men echt denktÖ ? In ieder geval is het niet zo zwart wit als hier in het Westen wordt bedacht. Ook daar zie je allerlei meningen door elkaar.
In CaÔro zagen we zelfs gesluierde vrouwen super sexy babydolls op straat kopen. Dus wie weet wat ze allemaal wel of niet onder die ghalabya dragen ;) Een jonge vrouw die we daar hebben ontmoet, vertelde het volgende:
Ze draagt een hoofddoek, omdat ze speciaal wil zijn voor haar toekomstige man. Hij is de enige (buiten haar broer en vader) die het haar mag zien.
Raymondís ego werd er goed opgepoetst. De mannen riepen heel vaak de volgende kreten naar hem:
"You lucky man"
"How many camels"

Veiligheid
Tja, dat het onrustig is onder bevolking merk je als toerist niets van. Moebarrak kan men daar wel schieten. De laatste aanslag is in Dahab geweest en men weet nog steeds niet waarom. Niemand heeft het opgeŽist. Het rijden in colonnes is echt een wassen neus. Ergens voor en ergens achter rijdt politie. De grootte van de colonne was tussen Luxor en Hurghada gigantisch groot, namelijk zoín 200 touringcars en zoín 50 kleine busjes. Hoe ben je dan veilig met 2 politieautootjes? Inderdaad, niet dus. Juist een aandachtstrekker volgens ons.
Overal zie je wel veel politie in de straten. Eigenlijk merk je daar ook weinig van tussen al die chaos. Dus wat dat betreft kun je als toerist veilig door de stad banjeren.

Smokkelen met kamelen
Kamelen weten precies welke routes ze moeten lopen door de woestijn, om aan hun voedsel en drinken te komen. Hier hebben ze geen menselijke begeleiders voor nodig. Smokkelaars gebruiken dit voor hun smokkelwaar door de woestijn te loodsen. Als de politie de kamelen pakt, komen ze dus niet te weten van wie ze zijn. Helaas zijn de smokkelaars dan wel hun kostbare kamelen en waar kwijt.

Al met al
We vonden het een heel indrukwekkende reis; andere cultuur, vele mooie bezienswaardigheden, mooie verscheidene woestijnlandschappen en de vele geluiden. Alle zintuigen werden aangeroepen. Het eerst reizen met een groep is ons meegevallen. Het was een gezellige en relaxte groep, dus daar hebben we mee getroffen. De accommodaties waren soms super mooi (sterrenhemel in de woestijn), soms gezellig, maar ook soms ranzig. Ook hebben een minder leuke ervaring daar gehad, maar nu kunnen we er luchtig op terugkijken. Bij thuiskomst hadden we allebei een kleine cultuurshock. Alles is hier zo stil, zo schoon, zo geordend, zo grauw, zo individualistisch en ook weer zo kritisch. Het was dus ff wennen.