14-02-2002: Nog maar één nachtje slapen!

We moeten onze rugzakken nog vullen en dan is het nog maar een nachtje slapen :-)
Om 18.15u stappen we op Schiphol in het vliegtuig. En 25,5 uur later landen we in Darwin, op zondagochtend 04.00u lokale tijd. Het lijkt een een lange zit (zal het waarschijnlijk ook wel zijn), maar we onze voetjes even strekken in London en Signapore. Op die plaatsen moeten we ca. 3 uur wachten op onze volgende aansluiting. Dit lijkt wel het openbaar vervoer ;-) maar normaal is de bestemming je werk, voor ons...
Down Under

P.S.je. De carnavalsfoto’s van 2002 plaatsen we pas na afloop van ons reisje op de site.


23-02-2002: Onze eerste avonturen in Darwin

De aankomst

Na een langdurige vlucht met veel tussentijdse vertragingen kwamen we netjes op tijd om 4 uur ’s ochtends in Darwin aan. Daar hebben we maar een willekeurige hostel gekozen om eens goed uit te slapen: Globetrotters.
Aan ’t eind van de middag gingen we maar eens ontbijten. Bij terugkomst hadden we onze eerste ervaring met de wilde ’ outback’ van Australie. Een kakkerlak kroop bij de buren naar binnen. Even later ontdekten we er ook eentje tussen onze lakens! Een exemplaar van ca. 6 cm (exclusief voelsprieten). Die nacht was dus de laatste nacht bij Globetrotters.

De volgende dag zijn we verhuist naar YHA. Dit zag er stukken beter uit. We hebben het even rustig aan gedaan, wat geshopt (echte Ozzie hoeden gekocht) en een tour van 3 dagen geboekt: 1 dag naar Litchfield National Park en 2 dagen naar Kakadu National Park.
Trouwens, het is wel even wennen met oversteken wanneer de mensen aan de verkeerde kant van de weg rijden...

Litchfield
Afgelopen woensdag gingen we dus naar Litchfield. Jerry ( a really crazy Ozzy, 38 jaar) vong voor ons ’ a frilled necked lizzard’ , mooi die beesten. Joekels van termietenheuvels gezien. Op sommige plaatsen leek het wel een kerkhof door al die heuvels. Daarna gingen we door naar een plek waar je door ’n stukje regenwoud kon wandelen. We kwamen erachter dat ze dit park beter Leechfield kunnen noemen (leech = bloedzuiger). Ik, Raymond, heb er enkele van me af moeten slaan en Audrey heeft eentje gevoed. Gelukkig wist ze ’t niet en zag pas achteraf liters bloed in haar sandalen. Ook de bus was een bloedbad geworden! Medereizigers hadden de bloedzuiger in de bus zien kruipen, door ’t vele bloed kon deze maar amper vooruit komen.
Maar het was ook wel leuk hoor in Leechfield. We hebben ook nog diverse watervallen bezocht en erin gezwommen. De dag begon mooi maar aan het eind van de dag werd het ons toch wel duidelijk wat moeson inhoudt. Een warme hoosbui bij 30 graden. Op sommige punten boven aan de berg gaf dat een erg mooi uitzicht.

Kakadu dag 1
De volgende dag gingen we naar Kakadu. Maar voor dat we in Kakadu arriveerden, hebben we nog een Jumping Crocodile Cruise op de Adelaide River gedaan. De krokodillen laten zich in de wet season niet zo makkelijk zien, omdat ze dieper in het water liggen. Desondanks hebben we er in totaal 5 gezien, ze waren alleen een beetje lui om te springen. Dit komt door de temperatuur, want ze schijnen in de late middag en avond een stuk actiever en agressiever te zijn. Ze kunnen hoog springen. De boot is best laag, tja ... ze zijn er wel eens op gesprongen. Gaaf!
Gelukkig hadden we die dag het weer mee. Zo nu en dan even ’n druppel. In Kakadu startten we met een fikse wandeling via een kleine waterval door de bush (dus niet altijd wandelpaden want die stonden blank), met een pittige berg beklimming. Onze begeleider was aardig fanatiek waardoor we ons regelmatig wel afvroegen of dit wel verantwoord was. Stel....
Audrey is halverwege achtergebleven, omdat ze de hoogte niet meer zag zitten. Zo alleen in de busch achterblijven is na een half uur best scary. Stel...
De klim was het uiteindelijk wel waard. Enkele rotstekeningen van de Aboriginals gezien en
het uitzich was schitterend. De dag werd afgesloten met een wandeling naar ’n waterval om daar te zwemmen. Om 9 uur ’s avonds kwamen we bezweet en vermoeid aan op de plek waar we met z’n allen hebben gegeten en overnacht. Iedereen was bekaf... Gelukkig hebben we zelf geen last gehad van de muggen, want door de wet season zijn die in grote getallen in de ochtend en avond actief. Met z’n achten op een kamer maakt de kans kleiner dat jezelf het slachtoffer wordt...

Kakadu dag 2
De volgende ochtend weer vroeg uit de veren voor de volgende grote wandeltocht en klim door de bush. Alleen verliep deze wat wateriger. ’s Nachts was er al flink wat regen gevallen waarbij verschillende wegen werden doorkruist door overstromende rivieren. Na ca. 5 minuten wandelen was het weer moesontijd. Het begon te hozen en een regenjas had helemaal geen nut meer. Nick, de tourguide heeft nog een slangetje gevangen. Eindelijk aangekomen bij de waterval was het door de wilde stroming niet verantwoord om daar te zwemmen. Terug aangekomen bij de 4WD stelde onze begeleider voor om of naar een andere waterval te gaan of naar het Aboriginal cultuurcentrum te gaan. Unaniem werd ervoor gekozen om dit centrum te bezoeken!
Ondanks de vermoeidheid en de spierpijn werd die dag afgesloten met een maaltijd en zijn we, samen met een stel gezellige Engelsen en Ozzies (= Australiers), doorgezakt.

En dan...
Morgen, zondag, gaan we naar Alice Springs. En, jawel Maurice, het weekend erna zitten we in Melbourne. A.s. maandag start onze driedaagse tour naar Ayers Rock, the Olga’s en Kings Canyon.


02-03-2002: The Outback en de F1 in Melbourne

Momenteel zitten we in Canberra, de hoofdstad van Australie (dat is dus niet Sydney).

Deze ligt ongeveer 200 km van Sydney af en dat wordt ons reisdoel voor morgen. Maar in de tussentijd is al een heleboel gebeurd...



Alice Springs

Deze stad midden in het hartje van Australie was ons startpunt voor een 3-daagse tour naar Kings Canyon, the Olga’s en Ayers Rock.

Alice Springs is niet zo spannend. In onze hostel hadden we 2 kangaroo’s als buren, vind ik (Audrey) zielig. Ze liepen niet vrij. We zijn hier wel naar de film, Rabbit Proof Fence, geweest die door onze reisvrienden en the Ozzies zeer werd aangeprezen.

We hopen dat deze ook in Europa gaat draaien, want het is een schitterend, waar gebeurd verhaal over de Aboriganals.



Kings Canyon

Dit is een kleine versie van de Grand Canyon in the USA. Onderweg bezochten we een camelfarm en een plek waar 3 schattige baby kangaroo’s werden verzorgd. Ze waren door de moeder verlaten. Wat hebben die een lekkere zachte vacht.

We begonnen de tocht met zonnig weer en een pittige klim over rotsen richting Garden of Eden. Daar konden we zwemmen of pootje baden in een klein meertje. Audrey ging alleen even aan de rand zitten...

Maar die rand was toch wat gladder dan ze dacht. Ra, ra, wat er toen gebeurde ;-)



Toen we halverwege waren, begon het enorm te regenen! Voor Audrey maakte dat niks uit, die was toch al zeiknat. Sop, sop, sop...

Deze moeson, zeer uitzonderlijk voor een woestijn (215 mm, een record sinds eeuwen) zorgde voor schitterende watervallen, de canyon in. We moesten zelfs via watervallen over rotsen afdalen, terwijl je niet weet waar je precies op stapt.. Het werd al donker.

Onze reisleider, Glenn, wees ons erop dat dit een unieke ervaring was. Hij had dit zelf nog noooit meegemaakt! Maar hij werd ook zeer bezorgd. We mochten niks meer vragen en moesten z.s.m. afdalen en naar de uitgang lopen.

Het werd inderdaad echt serieus toen we 2 stromen moesten doorkruisen waarvan eentje zelfs 1,5m diep was (dus rugzak en camera boven ons hoofd houdend).

We hebben het gered. Maar ’s avonds bleef het maar hozen, dus van een kampvuur konden we alleen maar dromen. Het werd opnieuw spannend omdat het onduidelijk werd of we daar, door het wassende water, nog wel weg konden komen. Wie had dat gedacht van een woestijn...



The Olga’s

Na regen komt zonneschijn, dus ook voor deze dag naar The Olga’s, een grote partij rotsen. Ook hier weer flink klimmen en lopen, in de hitte (gelukkig onder de 36 graden, want anders zou het gesloten zijn). Maar het uitzicht op the Saddleback in The valley of the winds was adembenemend.

Daarna stond de zonsondergang bij Ayers Rock op de agenda.



Ayers Rock

Daar aangekomen, waren we niet alleen... En iedereen dronk een glaasje (nep)champagne uit een plastik bekertje, maar de zonsondergang was schitterend.

Als afsluiting begon het te onweren en te hozen!!! Op naar onze volgende tent en swags (= Australische slaapzak anex tent) in de stromende regen. Weer geen kampvuur maar een BBQ onder een afdak. Glenn had lekker gekookt en hield de positieve spirit erin!

Om 3 uur ’s nachts kregen we bezoek van een muisje, dat op zoek was naar de mueslireep van Audrey en de cola van onze tentgenoten. Het muisje heeft ons bezig gehouden totdat we moesten opstaan. Dat was om 4.15u. Viel mee...

We gingen naar de rock voor de zonsopgang. Gelukkig was het droog en half bewolkt, maar je stond soms wel tot aan je enkels in het water. Onze Glenn stelde voor om de basewalk te doen (9,5 km rondom de voet van de rock) i.p.v. de plaats waar iedereen gaat kijken. Daar verzamelen zich dagelijks ca. 2000 mensen!

Het was schitterend. Net bij het verschijnen van de zon waren we aan de juiste kant van de rock, met alleen onze groep.

Na een bezoekje aan het informatiecentrum gingen we weer terug naar Alice Springs, een rit van 5 uur.



Ons F1 avontuur

Sinds onze aankomst in Alice Springs hebben we geprobeerd een bed te bemachtigen in Melbourne of omgeving. Tientalle telefoontjes gepleegd, ook door onze reisgenoten, (zelfs Michelle benaderd, maar helaas niet gelukt). Het mocht niet baten. Men adviseerde ons Melbourne te mijden. En dat hebben we dan uiteindelijk ook maar gedaan...

We besloten om een auto te huren, Melbourne uit te rijden en een stukje van de Great Ocean Road te bekijken. We zijn tot aan de 12 apostelen gereden om daarna richting Sydney, via Bonnie Doon en Canberra (waar we nu zijn). Helaas missen we net de Mardi Grass in Sydney (de gay-lesbian parade van Australie).



Tot slot, links van de weg...

Dat was even wennen, het rijden aan de ’verkeerde kant van de weg’. Een rotonde volg je met de klok mee en, soms ging ik (Raymond) rechts langs de middenberm. Regelmatig heb ik de ruitenwissers aangezet i.p.v. de richtingaanwijzer...

Ook zag je borden staan om te waarschuwen voor overstekende kangaroo’s of koala’s. Dit was niet voor niks. Op een avond konden we nog net op tijd stilstaan voor 3 van die joekels die rustig overstaken. Niet voor niks rijden hier veel auto’s rond met stalen stangen voorop. Het schijnt dat een kangaroo sterker is dan een auto...


13-03-2002: Van Sydney naar Fraser Island

Sydney
Afgelopen zondag (3/3) kwamen we aan in Sydney. Canberra was een modern uitziende stad. We hadden hetzelfde verwacht van Sydney. Maar dat was niet het geval. In de stad vind je pitoreske Victoriaanse pandjes van ca. 1890 met op de achtergrond wolkenkrabbers uit de jaren 70 en 80.

De dag ervoor was Mardi Gras geweest. Die zondag zat de sfeer van dit feest er nog aardig in. Dat was leuk om te zien (aapjes kijken in Oxford street).
En die eerste nacht hebben we in ’Y on the park hotel’ overnacht. Een superdeluxe hostel van YWCA (ja, ja, mannen werden toegelaten), voor $80,- per nacht. Die onverwachte luxe was een welkome afwisseling.
’s Avonds maakten we een wandelingetje in Hyde Park, hartje Sydney. Het was uitkijken toen we onder de bomen doorliepen. Het regende keuteltjes, niet van duiven, maar.... vleermuizen! Rennen dus.
De overige dagen hebben we overnacht in onze standaard hostelketen YHA, in Glebe Point, Sydney. Een buurt met heel veel kleine eettentjes, dicht bij het centrum. We hebben bijvoorbeeld heerlijk en veel sushi gegeten voor heel weinig geld.
Sydney is een leuke stad, we hadden goed weer, maar helaas weinig tijd om de stad meer te kunnen ontdekken zoals bijvoorbeeld China Town en natuurlijk The Opera House.

Blue Mountains (Sydney)
We hebben een georganiseerde dachttocht gemaakt naar dit nationaal park. Veel van het groen was weer aan de herstellende hand na de enorme bosbranden die Sydney hebben geteisterd. Het Blue (blauw) wordt veroorzaakt door de blauwe waas van eucalyptusbomen. Dit is ook het voedsel voor die lieve knuffel, de koala. We hebben, in een dierenpark op de heenweg, zo’n beestje kunnen aaien en voeren. De koala keek nogal stoned uit z’n oogjes. Dit wordt veroorzaakt door de eucalyptus en is ook de reden waarom ze 21 uur per dag slapen.
Het was een mooi gebied, helaas weer wat regen gehad en dit keer ook veel mist.

Om wat meer tijd te hebben leek het ons een goed idee om met een nachttrein verder te reizen. We hebben een treinpas (East Coast Discovery Pass) aangeschaft waarmee we van Sydney naar Cairns kunnen reizen met zoveel tussenstops als we maar willen.
Die nachttrein was niet zo’n goed idee. Traag, schokkerig en niet bepaald slaapverwekkend. Geradbraakt kwamen we aan op onze volgende bestemming.

Byron Bay
Dit is een schitterend badplaatsje, mooi witte stranden en enorme golven (meer dan 2,5m hoog). Hier hebben we even 2 daagjes kunnen bijtanken. Echt een aanrader, naar horen beter dan Surfers Paradise. Alleen rond kerst en nieuwjaar is het overvol.

De volgende stop met de trein was in Hervey Bay. We hebben opnieuw overnacht bij YHA, maar dit keer een resort (zwembad, bubbelbad, tennisbanen). Hardstikke kompleet, en dat voor ’n hostel met een prijs van $50,- per nacht.

Fraser Island (Hervey Bay)
Hervey Bay is ook de uitvalbasis voor een bezoek aan de grootste zandduin ter wereld, Fraser Island. We hebben 3-daagse selfdrive safaritour gedaan. Dus 3 dagen lang rondkrossen met een Landrover in een groep van 6 man, zonder reisleider. We hebben de mooiste plekjes van dit eiland bezocht, wild gekampeerd langs het strand met een schitterende sterrenhemel en kampvuur, dingo’s gezien. We hadden een zeer gezellige en leerzame groep (2 Engelsen, 2 Japanners en wij).
YHA Resort met de 3-daagse tour.

Morgen gaan we maar meteen door naar Cairns, een afstand van 1400 km en de trein doet daar 25 uur over. Ik denk dat we nogal moe aankomen…


18-03-2002: Fraser Island Deel 2

Waarom deel 2 van Fraser Island? Vorige keer waren we een beetje heel erg moe van onze campingsafari en hadden we niet meer zo veel tijd om te internetten.

Dag 1
De eerste dag begon om 6.15 am met briefing over het rijden met een 4wd op Fraser Island -de grootste zandduin met regenwoud ter wereld-. Raymond en Matt -een Engelse jongen- waren onze chauffeurs. Na een tocht van 45 minuten op de ferry, begon ons avontuur op Fraser. Het was een beetje bewolkt. Nee, gelukkig hebben we geen moeson of heftige regen meer gehad. De Engelsen dachten al dat er een vloek op ons ruste...
Met Audrey als navigator zijn we het eiland doorkruist om vervolgens over het strand richting het Noorden van het eiland te rijden. Halverwege wilden we eerst iets meer inlands picknicken, maar de uitgepakte dozen werden met veel gedans weer snel terug in de auto geladen. Je werd daar namelijk helemaal gek van de aanvallende ’Horseflies’. Volgens ons zijn dat in het Nederlands steekvliegen. Ze zijn 3-4cm lang en rood/bruin van kleur. Je voelt ze niet landen op je huid, pas bij het bijten. Ze zijn absoluut immuun voor ’insectrepellent’ sprays. Vandaar het dansen! We zijn toen aan het strand gaan lunchen, waar het wat minder met de vliegen was. Wat een mooie witte stranden en een ruwe zee. Je mocht er absoluut niet in gaan zwemmen en wel om de volgende redenen: haaien, dodelijke kwallen en te sterke stroming.
’s Middags zijn we gaan zwemmen in Eli Creek, een naar zee stromend beekje. Eerst loop je naar een bepaald punt. Daar spring je in een helder beekje en laat je je zwevend naar het strand voeren. Wat een genot in dit paradijsje. We hebben dit met z’n allen een aantal keer gedaan. De horseflies die we vingen (je kon ze makkelijk dood meppen zodra ze op je geland waren) gaven we aan de vissen als voer (dubbele wraak!!! En milieuvriendelijk).
Rond 16.00 uur waren we bij onze campingsite Dundabar, een plekje in het regenwoud. De ranger kwam ons informeren over het camperen en over de dingo’s. Ieder territorium heeft ongeveer 4 dingo’s. Wij zaten in een territorium van 5. Zo lang je niets van voedsel of naar kaas ruikende schoenen achterlaat, ben je veilig. Ze mogen ook absoluut niet worden gevoerd. Laat kinderen niet alleen en zorg dat je zelf ook nooit alleen bent. Wordt je toch bedreigd, maak je zelf dan groot en blijf stil. Op deze manier laat je zien dat je sterker dan hun bent. Over het algemeen vermijden ze je eerder, dan dat ze je komen opzoeken. De eerste gedachte ’wat een leuke hond’ is erg misleidend. Het blijven wilde beesten, die je niet kunt vertrouwen. We maakte ons eigenlijk niet druk. Die avond hebben we gezellig naast een kampvuur gegeten en gebabbeld. De muggen vielen reuze mee.

Dag 2
Lekker relaxed opgestaan en ontbeten. ’s Ochtends zijn we naar het noordelijke Indean Head gereden. Dit is een rotspunt waarbij je uitkijkt over de zee. Bij een rustige zee kun je naar haaien, dolfijnen, roggen en ander soortig zeeleven kijken. Het was inderdaad een schitterend uitkijkpunt. Alleen was de zee te ruw, waardoor we alleen een manta (een zwarte rog) hebben gezien. Daarentegen was het uitzicht over de kustlijn met z’n parelwitte stranden en het groene regenwoud adembenemend. Nog noordelijker lagen de ’Champagne Pools’. Dit zijn door zee gevulde ’pools’ met een rotsformatie als scheidslijn tussen de kust aan de zee. Hierin kon je heerlijk en veilig baden. Relaxed...
Gezien de tijden van vloed moesten we beslissen over onze volgende campingsite. In eerste instantie wilden we met z’n gezellig gaan camperen bij een meer met schilpadden. Na ons bezoek aan de schilpadden bleek de camping midden in het regenwoud te liggen. Regenwoud betekent soms heel veel mozzies (muggen). Ja hoor, het stikte daar van de muggen. Het werd ons door een Ozzie aangeraden om wil te kamperen aan het strand. Dit advies hebben we opgevolgd. Voor zonsondergang stikte het daar weer van de steekvliegen. Het was een geweldige en heel gezellige avond, zo bij een kampvuur onder een heldere hemel met ontelbare sterren. Mayumi -een Japanse meid- heeft nog die nacht/ochtend een dingo aan haar tent gehoord, die weer wegliep toen ze naar buiten kwam. Zij ging namelijk gezamenlijk met honderden krabjes naar de zonsopgang kijken. De rest lag nog in diepe slaap...

Dag 3
Het was alweer onze laatste tourdag. Omdat we een beetje in tijdnood zaten, stelde Audrey voor om niet naar Lake Wabby te lopen, maar te rijden. Tijdens het begin van die afslag het eiland in, begonnen we ons iets te herinneren. Was er niet een weg die eigenlijk het beste konden vermijden? Waarom was dat ook al weer? Yep, we merkten al snel dat we op die weg zaten en waarom we die moesten vermijden. Een zeer hobbelige, klimmende en dalende zandweg. Ondanks het hobbelen in de 4wd had niemand er spijt van. Het was namelijk een erg hete dag. Lake Wabby was ook weer een paradijs op zich. Aan de ene kant heb je enorm dalende zanduin en aan de andere kant het groene regenwoud. dit wordt door een klein diep meertje gescheiden.
Als laatste zijn we gaan zwemmen in Lake McKenzie, met z’n helder lichtblauw water. Helaas moesten we dit na ’n uurtje weer verlaten om de ferry naar Hervey Bay te halen. Iedereen was het er over eens dat dit een onwijs mooi eiland was. Het was ook een indrukwekkende ervaring.
Terug in Hervey Bay hebben we nog wat gerelaxed, om donderdagmiddag naar Cairns te vertrekken.

Treinreis
In eerste instantie was de planning om naar Whitsundays Islands te gaan, om daar te leren duiken. In verband met onze keuze Fraser Island aan te doen en onze korte duur hier in Aussie, hebben we besloten om wat meer tijd te nemen in Cairns. De afstand tussen Hervey Bay en Cairns is ongeveer 1400 km. De trein doet daar ongeveer 25 uur over (de Greyhound bus, 24 uur...). Ja zo traag. We hebben wel lekker relaxed eerste klas gezeten, 2 films gezien en ’s nachts best goed geslapen. Tevens was de rit niet zo bochtig als de eerste treinreis van Sydney naar Byron Bay. Vrijdagmiddag zijn we in Cairns aangekomen.


19-03-2002: The Great Barrier Reef

De eerste twee nachten hebben we ’weer’ in een YHA hostel in Cairns overnacht. Alleen viel deze na de resort hostel in Hervey Bay erg tegen. Tevens moest je ook nog meer betalen. Je zat dan wel bij het centrum. Zaterdag hebben we meteen een ander en beter hostel uitgezocht, namelijk Bohemian Resort Hostel. Met een regelmatige shuttelverbinding kun je dan binnen 5 min. in het centrum van Cairns zijn. Goedkoper ook nog, incl. gratis diner (je moet wel niet vragen wat dat voorstelt ;-)
Omdat we zondag en maandag naar The Great Barrier Reef zouden gaan om te duiken en snorkelen, werd ons door de Loneley Planet aangeraden om naar Reef Teach te gaan. Hier vertelde een ontzettend enthousiaste Ierse duiker en zeebioloog je in twee uur bijna alles over de Great Barrier Reef. Het ontstaan, de gevaren, de schoonheid en de gevolgen van menselijk onachtzaamheid. Heel interessant, komisch en informerend!

Dag 1
’s Ochtends werden we met een klein bootje in anderhalf uur naar onze grote catamaran op de reef gebracht. Van te voren werd ons aangeraden om een pilletje tegen zeeziek zijn te nemen. We wisten niet zeker of dit nu een grapje was of toch niet. Later bleek tijdens de nog al ruige tocht over de hoge golven het echt serieus was. Gelukkig toch ieder eentje genomen.
Audrey kreeg absoluut geen toestemming om een (introductie)duik te doen in verband met haar astma en allergien. Het gevolg zou dan namelijk een ingeklapte long kunnen zijn. Na een lekkere verzorgde lunch gingen we voor de eerste keer snorkelen. Raymond is alleen gegaan. De kleuren van het koraal waren schitterend. Ook de vele soorten vissen waren kleurrijk. Na de Reef Teach van gisteren hadden we een paar kaarten gekocht waarop afbeeldingen stonden van de verschillende soorten vissen, koraal en andere levende wezens die we konden tegenkomen. Bijna alles op die kaarten kunnen we afvinken...
’s Middags heeft hij z’n eerste introductieduik op een andere plek op het reef gedaan. Hij vond het een leuke ervaring. Toch vond hij dat op deze plek niet veel verschil was tussen duiken en snorkelen, omdat het koraal heel hoog in het water al aanwezig is. Je moet maar net geluk hebben om iets speciaals te zien. De een had een manta gezien bij ’t duiken, maar een ander had een schilpad gezien bij ’t snorkelen en Raymond zag blauwe zeesterren. Enkele duikers hadden nog een klein haaitje en baracuda’s gezien. Ja, haaien komen daar echt voor! Alleen hebben ze absoluut geen interesse in je en voelen je al van honderde meters aankomen. Je krijgt best wel goede trek na zo’n dag. Het eten viel dan ook erg goed, maar het was ook een goede kok. Op het menu stond... geen vis. Die nacht zijn we door de golven lekker in slaap gewiegd.

Dag 2
De eerste mogelijkheid om te duiken was al om 6am... Alleen degene die les hadden waren zo enthousiast. Rond achten, na het ontbijt, zijn we naar een andere plek op de reef gevaren om te duiken en te snorkelen. Helaas was het weer wat minder, waardoor de golven wat ruwer waren en het water wat troebeliger. Tevens bleef de zon achter de wolken zitten, waardoor de kleurpracht wat flets werd. Voor het snorkelen was dit wel zo prettig om niet te verbranden... Want dat gebeurt zelfs bij bewolking!
Vlak voor het vertrek van de catamaran zag Audrey nog een groep dolfijnen voorbij zwemmen. He, he, eindelijk, wat leuk.

Tot slot
We zijn nu in Cairns even aan het bijtanken. Deze stad heeft veel weg van een toeristische badplaats. Er valt weinig Ozzies aan te ontdekken, alleen veel actie en vertier voor de toerist.
En dat gaan we dan ook nog maar even doen. Raymond gaat bungy jumpen bij A J Hackett. En misschien gaan we nog raften op een wilde rivier.
En zaterdag pakken we onze spulletjes in en komen we op zondagochtend gebroken aan op Schiphol.

Dit zal waarschijnlijk ons laatste verslag zijn vanuit Down Under. We hopen dat iedereen genoten heeft van onze avonturen en er misschien iets aan heeft bij een bezoek aan Aussie.

Wij hebben in ieder geval een fantastische tijd gehad.