Datum: 26-11-2006

Rit door de SinaÔ Woestijn
De voorlaatste dag in Egypte hadden we een lange rit voor de boeg naar CaÔro via de SinaÔ woestijn. Het eerste stuk (zoín 200 km) reden we noordwaarts langs de kust. Het bizarre is dat je dan steeds dichter bij het land aan de overkant van de Rode Zee komt, namelijk Saudi ArabiŽ. Dat ligt dan op 20 km afstand. Zelfs op het meest Noordelijkste puntje (Tahab) zit je aan de buurlanden JordaniŽ en IsraŽl. Bizar vinden wij dit, omdat het Ďrommelení van het Midden-Oosten zo dicht bij is en toch merk je er weinig van. Alleen langs deze mooie rode bergachtige kust. Hotels en resorts liggen er verwaarloosd en verlaten bij. Immers komen de toeristen uit JordaniŽ, Saudi ArabiŽ en IsraŽl er niet meer sinds Ö
Bij Tahab in het Noorden zijn we landinwaarts getrokken om via het Suez kanaal naar CaÔro te rijden. Zodra je de rode kalkformaties achter je laat, is het uitzicht vanuit het busje wederom een desolaat woestijnlandschap.
Voor je echt CaÔro inrijdt moet je eerst langs de kilometers lange wapenfabrieken. Natuurlijk ten strengste verboden te fotograferen en filmen. Maar ja wat valt er te zien? Juist alleen maar een hele lange stenen muur met af en toe een militair mannetje in een betonnen hokje op een paal. Natuurlijk kijken ze allemaal even nors en hebben ze een heel groot geweer in hun handen. Rond zessen in de avond waren we er. Vreemd dat je ze moe kunt zijn van alleen maar zitten in een busje?


Laatste dag: CaÔro
Deze dag hebben we lekker gelanterfant door de stad. Lekker lopen door allerlei kleine steegjes en straten. Tussen de lokalen waar geen toeristen te bekennen waren. Bijzonder dat je elkaar dan loopt te bekijken. Vrouwen en jonge meiden zaten giechelend aan Audreyís haar en wilden haar ogen zien. Ook moest ze natuurlijk met haar op de foto. Ja ja ze zijn bijna allemaal voorzien van de laatste mobieltjes. Op den duur werden we deze drukte en aandacht zat. Op aanraden van Audreyís collega zijn we naar het poppentheater gelopen. Helaas was deze dicht, omdat het vrijdag was. Vrijdag is voor de Islam als de zondag voor de Christenen. Na nog wat inkopen te hebben gedaan, hebben we ons nog eens laten verbazen over de chaos en lawaai van CaÔro. Om dit vast te leggen hebben we midden op een kruispunt een filmpje gemaakt.

Algemeen
* stoplichten kennen ze. Maar waarom hebben ze toch iedere keer weer een andere kleur? Dan weer groen en dan weer rood. Ze rijden dus gewoon altijd door. Meestal gaat dat goed.
* ís Avonds rijden ze zonder licht. Och dat is toch niet nodig. Eťn keer kwamen er slippende en piepende banden op ons af en toen we omkeken ging er ook nog een motorrijder onderuit. Het verkeer gaat gewoon door.
* Toeteren, mogen ze sinds een aantal jaar niet meer. Maar ja regels zijn er om niet op te volgen. Toet toet toetÖ
* Rotzooi opruimen. Doen ze niet. Alles wordt op de grond gegooid. Fijn in zoín stoffig land waar het niet regent en warm is.
* Eten wordt dus ook gewoon langs de straat vanaf voethoogte verkocht.

De inwoners
De Egyptenaren en NubiŽrs zijn aardige mensen. Tuurlijk, handelaren trekken continu je aandacht. De mate verschilt per regio. Verder zijn ze erg behulpzaam en sociaal. Armen en gehandicapten krijgen dagelijks aalmoezen van hun landgenoten. Dit is ook 1 van de 5 regels uit de Koran. Sjageraars buiten dit principe uit. Maar de handelaren zijn echt niet arm, die verdienen goed. Daarom is er als tip, geef aan die vrouwen die aan de straat pakjes zakdoekjes en of tissues verkopen. Dan doe je iets concreets voor een goed doel. Zodra na de vrijdagdienst de moskeegangers naar buiten komen, krijgen ze overal gratis voedsel aangereikt. Als gebaar van respect en socialiteit.
Verder is ons opgevallen dat men heel direct en open is in het tonen van gevoelens. En dan bedoelen we niet de jammerende vrouwen zoals op tv, maar oprechte positieve emoties. Heel bijzonder deze indrukken.

Als vrouwÖ
Audrey zag er als moderne vrouw best tegen op om naar dit land te gaan, dat bekend staat als streng islamitisch. Toch viel het haar erg mee. Natuurlijk respecteerde ze de manier van kleding, door zich Ďbedektí te kleden. Nee geen hoofddoek, maar bedekte armen en onderbenen. Audrey werd met respect behandeld, ook omdat je als toerist hun bron van inkomsten bent. Dus hoe men echt denktÖ ? In ieder geval is het niet zo zwart wit als hier in het Westen wordt bedacht. Ook daar zie je allerlei meningen door elkaar.
In CaÔro zagen we zelfs gesluierde vrouwen super sexy babydolls op straat kopen. Dus wie weet wat ze allemaal wel of niet onder die ghalabya dragen ;) Een jonge vrouw die we daar hebben ontmoet, vertelde het volgende:
Ze draagt een hoofddoek, omdat ze speciaal wil zijn voor haar toekomstige man. Hij is de enige (buiten haar broer en vader) die het haar mag zien.
Raymondís ego werd er goed opgepoetst. De mannen riepen heel vaak de volgende kreten naar hem:
"You lucky man"
"How many camels"

Veiligheid
Tja, dat het onrustig is onder bevolking merk je als toerist niets van. Moebarrak kan men daar wel schieten. De laatste aanslag is in Dahab geweest en men weet nog steeds niet waarom. Niemand heeft het opgeŽist. Het rijden in colonnes is echt een wassen neus. Ergens voor en ergens achter rijdt politie. De grootte van de colonne was tussen Luxor en Hurghada gigantisch groot, namelijk zoín 200 touringcars en zoín 50 kleine busjes. Hoe ben je dan veilig met 2 politieautootjes? Inderdaad, niet dus. Juist een aandachtstrekker volgens ons.
Overal zie je wel veel politie in de straten. Eigenlijk merk je daar ook weinig van tussen al die chaos. Dus wat dat betreft kun je als toerist veilig door de stad banjeren.

Smokkelen met kamelen
Kamelen weten precies welke routes ze moeten lopen door de woestijn, om aan hun voedsel en drinken te komen. Hier hebben ze geen menselijke begeleiders voor nodig. Smokkelaars gebruiken dit voor hun smokkelwaar door de woestijn te loodsen. Als de politie de kamelen pakt, komen ze dus niet te weten van wie ze zijn. Helaas zijn de smokkelaars dan wel hun kostbare kamelen en waar kwijt.

Al met al
We vonden het een heel indrukwekkende reis; andere cultuur, vele mooie bezienswaardigheden, mooie verscheidene woestijnlandschappen en de vele geluiden. Alle zintuigen werden aangeroepen. Het eerst reizen met een groep is ons meegevallen. Het was een gezellige en relaxte groep, dus daar hebben we mee getroffen. De accommodaties waren soms super mooi (sterrenhemel in de woestijn), soms gezellig, maar ook soms ranzig. Ook hebben een minder leuke ervaring daar gehad, maar nu kunnen we er luchtig op terugkijken. Bij thuiskomst hadden we allebei een kleine cultuurshock. Alles is hier zo stil, zo schoon, zo geordend, zo grauw, zo individualistisch en ook weer zo kritisch. Het was dus ff wennen.