Datum: 31-10-2006

Tja, het heeft even geduurd sinds ons laatste verhaal. Dit is wegens een hele vervelende bacterie. Daarover later meer.

Cairo
Het lijkt voor ons nu al weer heel lang geleden, maar toch nog ff dit. De laatste avond hebben we in de bazaar bij het restaurant Naqib Marfoes gegeten. En dat was heerlijk, maar gelijk ook alleen toegankelijk voor de rijkere mensen.
In de bazaar loop je je al snel verloren. Zodra de bestrating op houdt, er alleen maar stof op de grond ligt en je steeds meer dicht gesluierde vrouwen ziet... betekent het dat je niet meer in het toeristen gedeelte zit. Niet echt vervelend, maar wel je niet meer weet waar je bent.

De eerste woestijndag
Bij vertrek uit Cairo hebben ons nog op een lokale markt voorzien van bananen en sinaasappelen...mmm.
Oase. Bij dit woord denk je meestal aan het romantische beeld van een paar palmbomen, groen en water in de woestijn. Misschien nog wat mooie Bedoeinen tenten en wat kamelen er bij. Koester vooral deze illusie :) De werkelijkheid werkt namelijk desillusionerend. De oases zijn wel groen, maar staan vol met lelijke betonnen niet afgemaakte muurtjes en huisjes. Heel viezig allemaal en stoffig, dat laatste is nogal logisch met dat zand. De mensen zijn er heel er warm, arm en gelovig. Families blijven bij elkaar wonen en trouwen onder elkaar. Lemen huizen worden er niet meer gebouwd, omdat die te veel onderhoud behoeven. Trouwens men bouwt de huizen bewust niet af, omdat men dan geen belasting hoef te betalen.
De Westelijke woestijn, ook wel de Libische woestijn, is een onderdeel van de Sahara. Tot zo'n 7000 v. Chr. was dit een bloeirijke savane, waardoor je nu overal fosielen kunt vinden.
Onderweg naar de eerste oase, Bahariyya, zagen we verscheidene woestijnlandschappen aan ons voorbijtrekken. Erg mooi. Ondertussen zijn we een aantal keren gestopt om miljoenenjaren oude versteend hout, bergkristal, fosielen en andere mooie dingen te verzamelen. En natuurlijk om te genieten van de mooie uitzichten.
Bij aankomst in Bahariyya zijn we naar de Engelse berg gegaan om te genieten van de zonsondergang. Het hotel was erg eenvoudig, douchen alleen met koud water en het eten was heerlijk. Al eet Audrey voornamelijk nu vegetarisch.
Voor het eten zijn we nog het dorp ingeweest om inkopen te doen voor de volgende dag. In het dorpje van 30.000 man groot, merk je hoe armoedig ze er zijn. De lokale supermarkt bestaat uit een ruimte van 2 x 2 m en een koelbox als balie. Kinderen zijn verzot op pennen van anderen. Ze hebben er genoeg daar, maar leuk om juist die van een ander te hebben. Audrey heeft bij de coffeeshop de kindjes daar getekend. De eerste was heel verlegen, maar ook wel weer heel nieuwsgierig. Heel trots ging hij de tekening van hemzelf aan iedereen in de omgeving laten zien. Z'n pa (de eigenaar) vond het geweldig en zette de jongste telg op de stoel. Die was helemaal blij met z'n tekening. De oudste wilde niet. We hebben hun wat tekenpapier en potloden achtergelaten in de hoop dat ze ook wat gaan tekenen. Erg leuk om mee te maken.

Tweede dag: Oase Farafra
In plaats van de kameelsafari hebben we de jeepsafari door de zandduinen gedaan. Helemaal geweldig, vooral het uitzicht over de woestijn op een hoger punt. De woestijn heeft echt zo veel gezichten.
Na de lunch vertrokken we richting de witte woestijn bij de Farafra oase. Om de witte te bereiken, moesten we eerst door de zwarte. Ja echt :) De zwarte woestijn bestaat uit gruis van zwart gesteente. Dat was al bijzonder, maar toen kwam de witte om de hoek... wauw wat gaaf. De witte woestijn bestaat uit kalkafzetting. Zo zie je overal heuvels in de vorm van paddestoelen. Bij zonsondergang gaf dit een super mooi gezicht.
In de witte woestijn hebben we in de buitenlucht bij de Bedoeinen overnacht. Deze waren hier niet in de traditionele kledij, maar gewoon in spijkerbroek. He jammer, want het oog wil toch ook wat voor de sfeer. Het eten was lekker, al is het Audrey die nacht niet goed bevallen. De vloek van de farao (diaree) is toen over haar gevallen. 's nachts zie je dan waar iedereen naar de wc is geweest, overal hoopjes wc papier langs de rotsen. En dan op zoek naar een eigen plekje om te markeren. Hoe zo witte woestijn. ;)
De sterrenhemel was die nacht perfect. Zo mooi, dat je het melkwegstelsel zo goed kon zien vanuit je eigen slaapzak. Als dat toch niet romantisch is.

Derde dag: Dakhla oase
Wegens darmische omstandigheden volgt dit verhaal later.